Newsletter

Tears in rain (Δημήτρης)

“I've seen things you people wouldn't believe... Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain... Time to die.”

Λέει και κλείνει τα μάτια του για τελευταία φορά, ο Roy Batty, ο κύριος ανταγωνιστής της ταινίας “Blade Runner”, ενώ ένα λευκό περιστέρι ξεφεύγει από τα χέρια του και πετάει μακριά.

Κεντρικό θέμα της ταινίας, η ανθρωπιά

Κομβικό σημείο για τον Roy, όταν βλέπει τον Deckard να κρέμεται στο κενό. Φοβάται να πεθάνει, όπως και ο ίδιος. Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνει πως είναι ίδιοι. Τις τελευταίες του στιγμές αναπολή τη σύντομη ζωή του. Πράγματα που εμείς, και ίσως και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, δεν καταλαβαίνουμε. Διότι δεν έχει σημασία να τα καταλάβουμε. Σημασία έχει ότι ένα ρομπότ, ένα αναλώσιμο ανθρώπινο δημιούργημα έρχεται αντιμέτωπο με το εφήμερο, το μάταιο και το παράλογο της ύπαρξης. Όλες οι αναμνήσεις του, στο τέλος δεν έιχαν καμία σημασία γιατί ακριβώς θα χαθούν στον χρόνο, σαν δάκρυα στη βροχή.

Με μόλις 42 λέξεις, ο «κακός» της ταινίας με έκανε να αμφισβητήσω την, μέχρι τότε, αυτόνοτη σκέψη για το ποιος θεωρείται άνθρωπος, να εκτιμήσω την αξία που έχει μία ζωή γεμάτη αναμνήσεις καθώς, όταν θα φύγω αυτές θα μείνουν. Με μόλις 42 λέξεις αναθεώρησα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.

Ίσως τελικά ο «άνθρωπος» της ταινίας να ήταν αυτός που επαναστατούσε βίαια ενάντια στις συνθήκες που όριζαν την ζωή του για αυτόν, που αντιμετώπισε όλο τον κόσμο με παιδική περιέργεια και θα έκανε τα πάντα για να μην πεθάνει, και όχι αυτός που ακολουθούσε τυφλά εντολές χωρίς να αναλογίζεται ποτέ τις πράξεις του και αντιμετώπιζε τον κόσμο γύρω του με απάθεια.

...ένα περπάτημα...

“Πάω για ένα περπάτημα”, λέω. Βγαίνω από το σπίτι, φοράω τα ακουστικά μου και ξεκινάω την συνηθισμένη διαδρομή. Συνηθισμένη γιατί δεν πάω κάπου τυχαία. Ακολουθώ πάντα μια συγκεκριμένη πορεία, λες και τα βήματά μου έχουν αποτυπωθεί στην άσφαλτο και τα ακολουθώ όπως όταν χιονίζει και πατάς μόνο σε πατημασιές άλλων. Έχει αρχίσει να νυχτώνει αλλά η ατμόσφαιρα είναι γλυκιά. Ήρθαν από νωρίς φέτος οι ζέστες... Από τις μυρωδιές των νυχτολούλουδων στους δρόμους μέχρι τους ανθρώπους που περνάνε τη βραδιά τους στα μπαλκόνια, απόψε, θυμίζει πολύ καλοκαίρι. Η μουσική στα αυτιά μου είναι δυνατή, ώστε να μπλοκάρω τους ενοχλητικούς ήχους της πόλης αλλά συγχρόνως χαμηλή, ώστε να ακούω τι γίνεται γύρω μου. Άλλωστε δεν μπορείς να αποκοπείς τελείως από τον κόσμο ή τουλάχιστον δεν νιώθω ασφαλής να το κάνω... βράδυ, μόνη μου…

Κοιτάζω τριγύρω, παρατηρώ ανθρώπους, κτίρια, χάνομαι στις σκέψεις μου, σχολιάζω συμπεριφορές, στυλιστικές επιλογές (πάντα από μέσα μου). Βλέπω εικόνες και πλάθω ιστορίες, σενάρια δικά μου με αρχή, μέση και τέλος. Κάποιες φορές δεν σκέφτομαι τίποτα. Το μυαλό μου αδειάζει και απλά περπατάω μηχανικά. Κάποιες φορές σκέφτομαι τόσα πολλά που έχω την ανάγκη να σταματήσω να περπατώ μπας και σταματήσω να σκέφτομαι. Πού και πού κοιτάζω πίσω...

Η μία σκέψη φέρνει την άλλη, η μία εικόνα διαδέχεται την άλλη, το ένα βήμα ακολουθεί το άλλο και χωρίς να το καταλάβω έφτασα πάλι σπίτι... Όμως με άλλες σκέψεις, καινούργιες εικόνες, νέες ιδέες και όνειρα...

Η διαδρομή μπορεί να είναι η ίδια αλλά κάθε φορά είναι διαφορετική. Άλλοι άνθρωποι θα βρεθούν μπροστά σου, άλλα κτίρια θα παρατηρήσεις, άλλα αυτοκίνητα θα περάσουν, άλλα θα κοντέψουν και να σε πατήσουν. Αρκεί να επιλέξεις εσύ να εστιάσεις στα διαφορετικά, σε αυτά που άλλαξαν, σε αυτά που βελτιώθηκαν... Μέσα σε μια καθημερινότητα χαοτική όλοι νιώθουμε συχνά εξαντλημένοι, απαισιόδοξοι, αγχωμένοι και είναι λογικό. Μπορούμε όμως να περιορίσουμε αυτό το χάος εστιάζοντας στα “μικρά πράγματα” που μας ηρεμούν, μας κάνουν χαρούμενους, μας αποφορτίζουν και μας δίνουν κουράγιο να συνεχίσουμε... όπως μια μικρή βόλτα με τα ακουστικά σου...

-Γεωργία

Είμαι ο Γιάννης και είπα να σας βάλω κάτι χρήσιμο στο σημερινό unmuted! Οπότε ορίστε 6 μέρη που θα πρότεινα χωρίς δεύτερη σκέψη τόσο σε φοιτητές που μόλις μετακόμισαν αλλά και σε μόνιμους κατοίκους που έχουν βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια.

- Ohh Boy: Χαλαρή ατμόσφαιρα, φανταστικό ρυζόγαλο (για εμάς τους λίγους) και τα πάντα από γλυκά vegan και μη (προτείνω banoffee). Βολεύει για ήρεμη βολτούλα Παγκράτι <3 ή για διάβασμα μιας και οι βιβλιοθήκες δενννν.

- Guerilla Chef Burgers: Άμα είσαι αρχιτεκτονική και δεν το ξέρεις ντρέπομαι για λογαριασμό σου. Απ’ τα ωραιότερα smash burger στο χέρι και σε πολύ καλή τιμή δίπλα στο Κάτω Πολυτεχνείο.

- Strange Brew Taproom & Bottleshop: Άπειρες μπύρες που αλλάζουν κάθε λίγους μήνες. Αν έχεις βαρεθεί τη κλασική Μάμος έλα εδώ. Βρίσκεται δίπλα στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και είναι πιο πολύ για χέρι και άραγμα στον δρόμο απέξω.

- Rakáki: Κρητικό, top δεν έχω να πω κάτι άλλο.

- Olivia’s Brother: Λίγο πιο βόρεια για εμάς του Πάνω Πολυτεχνείου. Ακραία γλυκά και φοβερό brunch (το red velvet των γενεθλίων μου θα είναι σίγουρα από εδώ). Φέρε λάπτοπ ή βιβλία και ξεκίνα.

- Tre Sorelle Pizza: Επιστρέφουμε Παγκράτι γιατί μπορούμε. Πίτσα, cozy χώρος και πολύ ιταλικό για όσους θα πάνε ή έρχονται από Ιταλία και θέλουν μέτρο σύγκρισης.

Υ.Γ. Αν δεν σου άρεσαν τα μέρη μην ανησυχείς, δεν έχουμε όλοι καλό γούστο. (Με αγάπη πάντα)

Drum Roll Please...🥁

Το θέμα του TEDxNTUA για το 2024 είναι γεγονός! Εσύ ξέρεις ποιο είναι; Πάτησε το παρακάτω button και δες την ανακοίνωση στο Instagram μας! Άντε τι περιμένεις;